Powstało czasopismo naukowe pt. „Prawo Szkolnictwa Wyższego i Nauki. Zeszyty Naukowe”. Właśnie rozpoczął się proces publikowania tekstów w ramach pierwszego numeru w otwartym dostępie. Splot różnych wydarzeń i grono życzliwych osób sprawiły, że to Instytut Prawa Szkolnictwa Wyższego i Nauki podjął się roli wydawcy. Dlatego pragniemy wyjaśnić, co legło u podstaw decyzji o powołaniu czasopisma, przybliżyć zasady, które przyświecały pracom nad czasopismem, a także przedstawić reguły związane z publikowaniem na naszych łamach.
person
Oryginalni Autorzy
Jacek PakulaLanguageOryginalny język publikacji: polskicalendar_todayData opublikowania:2026-02-28
Powstało czasopismo naukowe pt. „Prawo Szkolnictwa Wyższego i Nauki. Zeszyty Naukowe”. Właśnie rozpoczął się proces publikowania tekstów w ramach pierwszego numeru w otwartym dostępie. Splot różnych wydarzeń i grono życzliwych osób sprawiły, że to Instytut Prawa Szkolnictwa Wyższego i Nauki podjął się roli wydawcy. Dlatego pragniemy wyjaśnić, co legło u podstaw decyzji o powołaniu czasopisma, przybliżyć zasady, które przyświecały pracom nad czasopismem, a także przedstawić reguły związane z publikowaniem na naszych łamach.
Jednymi z podstawowych przesłanek warunkujących uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, określonymi przez ustawodawcę, są znaczny wkład w rozwój danej dyscypliny nauki i istotna aktywność naukowa. Pojęcia te mają charakter nieostry, ponieważ nie można w sposób jednoznaczny przypisać im uniwersalnego znaczenia na potrzeby postępowań awansowych. W postępowaniach awansowych obowiązkiem recenzentów jest wykazanie, czy przesłanki te zaistniały. Recenzenci sporządzając recenzje powinni w sposób obiektywny i bezstronny dokonać oceny zaistnienia tych przesłanek, ponieważ nie podlegają one merytorycznej ocenie ani przez Radę Dyscypliny Naukowej, ani przez sąd administracyjny. W doktrynie podjęto próby ustalenia, jakie osiągnięcia powinny być zaliczane do znacznego wkładu w rozwój danej dyscypliny nauki. Mają one charakter pomocniczy w stosunku do sporządzanych w każdym postępowaniu odrębnych recenzji. Mimo skorzystania przez ustawodawcę z pojęć nieostrych, podlegają one ocenie w toku postępowania sądowego co do ich prawidłowej wykładni i należytego uzasadnienia ich zastosowania.
person
Oryginalni Autorzy
Kazimierz BandarzewskiLanguageOryginalny język publikacji: Polskicalendar_todayData opublikowania:2026-03-11
Jednymi z podstawowych przesłanek warunkujących uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, określonymi przez ustawodawcę, są znaczny wkład w rozwój danej dyscypliny nauki i istotna aktywność naukowa. Pojęcia te mają charakter nieostry, ponieważ nie można w sposób jednoznaczny przypisać im uniwersalnego znaczenia na potrzeby postępowań awansowych. W postępowaniach awansowych obowiązkiem recenzentów jest wykazanie, czy przesłanki te zaistniały. Recenzenci sporządzając recenzje powinni w sposób obiektywny i bezstronny dokonać oceny zaistnienia tych przesłanek, ponieważ nie podlegają one merytorycznej ocenie ani przez Radę Dyscypliny Naukowej, ani przez sąd administracyjny. W doktrynie podjęto próby ustalenia, jakie osiągnięcia powinny być zaliczane do znacznego wkładu w rozwój danej dyscypliny nauki. Mają one charakter pomocniczy w stosunku do sporządzanych w każdym postępowaniu odrębnych recenzji. Mimo skorzystania przez ustawodawcę z pojęć nieostrych, podlegają one ocenie w toku postępowania sądowego co do ich prawidłowej wykładni i należytego uzasadnienia ich zastosowania.
Przedmiotem opracowania jest określenie sposobu odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) w postępowaniu o nadanie stopnia doktora. Rozważania prowadzone są w odniesieniu do czterech zagadnień szczegółowych, a mianowicie pozycji promotora, czynności postępowa nia wyjaśniającego, wymogów, jakim powinna odpowiadać decyzja w przedmiocie nadania stopnia doktora oraz jej sądowa kontrola. Orzecznictwo ani doktryna nie wypracowały sposobu sądowej kontroli decyzji zapadających w postępowaniach awansowych, które gwarantowałyby poszanowanie autonomii uczelni oraz prawa do sądu podmiotom mającym w rozstrzygnięciu sprawy interes prawny. Sztucznie wprowadzany obiektywizm w istocie rzeczy nie gwarantuje wyższego poziomu bronionych rozpraw doktorskich.
person
Oryginalni Autorzy
Wojciech PiątekLanguageOryginalny język publikacji: Polskicalendar_todayData opublikowania:2026-03-18
Przedmiotem opracowania jest określenie sposobu odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) w postępowaniu o nadanie stopnia doktora. Rozważania prowadzone są w odniesieniu do czterech zagadnień szczegółowych, a mianowicie pozycji promotora, czynności postępowa nia wyjaśniającego, wymogów, jakim powinna odpowiadać decyzja w przedmiocie nadania stopnia doktora oraz jej sądowa kontrola. Orzecznictwo ani doktryna nie wypracowały sposobu sądowej kontroli decyzji zapadających w postępowaniach awansowych, które gwarantowałyby poszanowanie autonomii uczelni oraz prawa do sądu podmiotom mającym w rozstrzygnięciu sprawy interes prawny. Sztucznie wprowadzany obiektywizm w istocie rzeczy nie gwarantuje wyższego poziomu bronionych rozpraw doktorskich.